Vrede komt niet vanzelf…

Een prachtige zonnige dag, 29 april dit jaar. Ik sta bij de Ridderhof in Amerongen te wachten op mijn mede-pelgrims. Een voor een druppelen ze binnen: uit de bus, met de fiets, met de benenwagen of gebracht door een vriend of TV-ploeg*. Zo langzamerhand wordt het een hele groep, zeker als de pelgrims die uit Eck en Wiel komen wandelen aansluiten. Rikko – de initiatiefnemer van de Peacewalk - heet ons welkom en we maken een grote kring. Rikko spreekt woorden die gaan over vrede, hoop en verbinding. En over hoe vrede een weg is en geen doel. Dan gaan we op pad. Met de vraag van de dag in onze achterzak. We wandelen langs de Bovenpolder, (ook een half uur in stilte), en al slingerend door bos en landpaden komen we na enen aan in Rhenen waar we bijzonder gastvrij worden ontvangen in de Gedachteniskerk. Daar schrijven we onze eigen vredeswensen op en hangen ze in een boom buiten. Dan weer door. Om 16.00 uur een stop voor 2 minuten stilte – dit gebeurt wereldwijd! – om in gedachten een wens of gebed uit te spreken voor vrede. Dan door naar uiteindelijk hotel De Wereld in Wageningen waar we worden ontvangen met muziek en vredesliederen. Inmiddels bijna 23 kilometer in de benen. Vandaar pak ik de bus weer terug.  De tocht begon in alle hoeken van Europa en gaat door tot volgend jaar in Jeruzalem. In de overtuiging dat de vrede wandelen ‘iets’ doet. In ieder geval met degenen die wandelen, maar ook met de volgers, de regelaars en de toeschouwers. En nu, 3 maanden later merk ik dat die ene dag ook iets met mij heeft gedaan.

Best spannend om me hiervoor op te geven, om een dag mee te lopen met een groep totaal onbekenden die een peacewalk doen, een vredespelgrimage. Het is opvallend hoe makkelijk ik in gesprek raak met deze en gene over de dingen die ertoe doen. Wat maakt dat je meedoet? Wat maakt vrede houden met je buren soms lastig? Ik loop een heel eind op met een dame (van 76) uit Noord-Holland die lid is van Servas, een wereldwijde vredesbeweging. Ze raakt me met haar verhaal over hoe ze in gesprek met mensen is hoe we in onze eigen omgeving vrede kunnen delen. De sfeer is positief, mensen helpen elkaar en houden elkaar in het oog. Van jong (in de buggy) tot oud (achter een rollator).  Vrede begint dicht bij huis. Maar vrede komt niet vanzelf. Het is als zaad, dat heeft goede grond nodig, water en zon en zorg wil het uitgroeien en tot wasdom komen. Voor mij was deze dag als water. Ik volg de peacewalk nu op afstand. Inmiddels gevorderd tot in Oostenrijk. Ik krijg in de peacewalk app de vraag van de dag of van de week. En kauw daarop. Want vrede komt niet vanzelf!

Christel Eijkelenboom

Meer weten? www.peacewalk.info