Pasen is het begin van het Christendom. Je zou misschien denken dat het Christendom logischerwijze begon met de geboorte van Jezus Christus, dus met kerstmis. Maar het doorslaggevende moment voor het ontstaan van een nieuwe stroming binnen het Jodendom, die zou uitgroeien tot een zelfstandige religie, was op vroege zondagmorgen in de lente van het jaar 33.
En de (aan)stichters waren één (volgens Johannes), twee (volgens Mattheus) of drie (volgens Markus) vrouwen die de dag na Pesach naar het graf gekomen waren. Vrijdag in de namiddag hadden de mannen Jezus hier ter ruste gelegd, hij was gestorven als een misdadiger, opgehangen aan een kruis. En met hem was ook al hun hoop gestorven. Liefde bleek niet sterk als de dood. De liefde was gestorven en God was nergens te bekennen.

De vrouwen kwamen bij het graf maar vonden niet het lichaam dat ze kwamen balsemen, maar ze ontvingen op verrassende en overrompelende manier een boodschap: ‘Ga op weg!’. Als met kerstmis gezegd wordt dat het Woord vlees is geworden, mens met ons mensen, dan is op Paasmorgen het vlees weer Woord geworden. Het lichaam is weg, het graf is leeg, maar dat Woord dat blijft ons bij, al eeuwen, ook al begrijpen we niet wat er gebeurd is. Het geeft troost en vertrouwen dat God zelfs in de dood nog dichtbij is en geen mens loslaat. Dat is de reden dat op veel graven een kruis staat. Beeldtaal voor: dood, maar geborgen in Gods liefde.

Deze afbeelding is de zijkant van een prachtige marmeren doodskist, gemaakt rond het jaar 350. De grafkist moet bedoeld zijn voor een belangrijk persoon, want wie kan zich anders zoiets veroorloven?

Je ziet het kruis met daarbovenop de lauwerkrans van de overwinning, met mooie linten. In de krans is het Christusteken Chi-Ro, dat zijn de eerste twee griekse letters van ‘Christus’ door elkaar geschreven. In onze taal zien ze eruit als X en P. Onder het kruis slapen de Romeinse wachters, die net als wij allemaal, niet meekrijgen wat er gebeurd is. Op de dwarsbalk van het kruis zitten vredesduiven.
In vertrouwen op de grote Paasmorgen is deze mens lang geleden begraven in de catacomben in Rome. Hun geloof ontroert me, om niet de grafkist te decoreren met wat deze belangrijke persoon
allemaal was en deed, maar met de uitdrukking van zijn vertrouwen op God die hem niet zal verlaten. Dat hij zal opstaan, ooit, Christus achterna. Een doodskist die een lange neus trekt naar de dood, als een stille Paaslach.

Ik wens iedereen een gezegend Paasfeest!
Diederiek van Loo