Psalm 22

PSALM 22 
1    Voor de koorleider; op 'De hinde van de dageraad'; 
      een psalm van David. 

2    Mijn God, mijn God, 
      waarom laat je me in de steek? 
      Bevrijding? 
      Ik merk er niets van, 
      hoe hard ik ook schreeuw. 
3    'Mijn God', roep ik overdag, 
      geen antwoord, 
      's nachts, 
      geen troost. 
4    Heilig ben je, 
      je zetelt op de liederen van Israël. 
5    Op jou konden onze ouders vertrouwen, 
      vertrouwen, en je liet hun ontkomen. 
6    Tot jou schreeuwden ze, ze konden ontsnappen, 
      nooit vertrouwden ze tevergeefs op jou. 
7    Maar ik, een worm,. 
      geen mens meer, 
      mensen lachen me uit, 
      ze verachten me; 
8    als ze me zien, bespotten ze me, 
      met een grote grijns zeggen ze, hoofdschuddend: 
9    'Laat hem maar over aan de LEVENDE, 
      die laat hem ontsnappen, 
      die moet hem maar redden; 
      die mag hem toch zo graag?!' 
10  Jij bent het die mij trok uit de buik, 
      mij toevertrouwde aan de borst van mijn moeder. 
11  Van de moederschoot af ben ik in je handen, 
      vanaf de buik van mijn moeder ben je mijn God. 
12  Blijf nooit ver van mij, 
     overal is dreiging 
     en niemand komt helpen! 
13 Omsingeld ben ik door kudden stieren, 
     door buffels van Basan ingesloten. 
14 Verscheurende, brullende leeuwen 
     sperren hun muil tegen mij open. 
15 Als water ben ik uiteengespat, 
     mijn botten passen niet meer op elkaar, 
     mijn hart, zo slap als was, 
     sijpelt door mijn lijf; 
16 mijn kracht is in scherven gevallen, 
     mijn tong kleeft aan mijn keel. 
    Je drukt me neer in het stof van de dood. 
17 Omsingeld ben ik door honden, 
     omringd door een horde mensen. 
     Ze willen me kwaad doen; 
     ze boeien me aan handen en voeten. 
18 Mijn botten, ik kan ze een voor een tellen. 
     En die blikken, als die konden doden... 
19 Ze verdelen mijn kleren onder elkaar, 
     dobbelen om mijn mantel. 
20 Ach, Jij, 
     blijf nooit ver weg, 
     alles in mij draait om jou, 
     kom me helpen, gauw! 
21 Red me, dat het zwaard me niet treft, 
     red mijn leven uit de greep van honden, 
22 bevrijd me uit de muil van de leeuw 
     en van de horens van buffels, mij, rampzalige. 
23 Je naam laat ik klinken 
     bij mijn broers en mijn zussen, 
     in de gemeente zal ik liederen voor je zingen: 
24 'Jullie die ontzag hebben voor de LEVENDE, 
     zing liederen voor hem, 
      alle kinderen van Jakob, 
     heb eerbied voor hem, 
     wees beducht voor God, 
     alle kinderen van Israël! 
25 Want hij sloot zijn ogen niet, 
     wendde zijn hoofd niet af 
     van de verdrukking van de verdrukte; 
     hij hield zijn gelaat niet verborgen voor hem, 
     luisterde, toen hij zijn nood kwam klagen: 
26 Ik moet wel van jou zingen 
     te midden van hen die bijeen zijn gekomen; 
     ik blijf trouw aan mijn belofte 
     ten overstaan van allen 
     die ontzag hebben voor jou. 
27 Wie in de verdrukking zitten, 
     zullen eten tot ze genoeg hebben. 
     Wie de LEVENDE zoeken 
     zullen liederen zingen voor hem. 
     Het zal jullie goed gaan, altijd! 
28 Alle uitersten van de aarde 
    zullen zich nog bedenken, 
    ze zullen zich omkeren naar Jou; 
    voor jou zullen ze buigen 
    alle stammen waar ook ter wereld. 
29 Want de LEVENDE is koning, 
    hij heerst over heel de wereld. 
30 Wie rusten in de aarde, 
     buigen eerbiedig voor hem; 
     allen die tot stof zijn geworden 
     gaan voor hem op de knieën; 
     ieder die geen leven meer heeft. 
31 Hun kinderen kunnen nu zijn dienaar zijn, 
     verhalen over mijn machtige aan het volgende geslacht: 
32 ze zullen zeggen aan allen die nog geboren moeten worden: 
    dit heeft hij gedaan. 

Uit "Altijd hetzelfde lied" 150 psalmen bewerkt en toegelicht
door Gerard Swüste
 
terug